Wilskracht en natuurkracht worden vaak als tegenpolen gezien, maar ze raken elkaar in het leven van ieder mens, als verschillende fasen van beweging. Wilskracht verschijnt waar spanning is, waar een doel wordt gesteld en de mens zichzelf moet richten om dat doel te bereiken. Wilskracht zoekt, houdt vast, zet door.
Zij hoort bij inspanning en bij het dragen van weerstand, helpt om verantwoordelijkheid te nemen, om niet weg te lopen wanneer het moeilijk wordt. Zij stuurt wat nog niet vanzelf gaat.

Natuurkracht werkt anders. Zij ontvouwt zich zonder doel en zonder strijd, via het Wezen, waar innerlijke samenhang aanwezig is. Wanneer natuurkracht via het Wezen beweegt, is er geen trekken en geen duwen.
Er is richting zonder plan. Timing zonder berekening. Beweging zonder innerlijk dialoog.

In dat moment verdwijnt wil, omdat hij overbodig is geworden. Het handelen is dan ingezet voordat de woorden ver-schijnen.

Wijsheid ligt in het herkennen van het moment waarop wil nodig is en het moment waarop hij moet wijken.
Niet loslaten uit gemak, maar uit vertrouwen in samenhang.

Daar waar natuurkracht via het Wezen stroomt, is geen strijd nodig.
Daar waar wil blijft duwen, is iets nog niet in lijn.

Wilskracht is tijdelijk. Natuurkracht is dragend.

En wanneer beide hun plaats kennen, wordt het leven geen gevecht en ook geen overgave, maar een beweging die klopt van binnenuit.