Een mens is onderweg door te leven, maar ook in zijn ontwikkeling, zijn bewustwording, zijn verhouding tot zichzelf.

Onderweg ontmoet je anderen en ontstaan relaties, omdat paden elkaar kruisen.
Soms loop je een stuk samen op, soms slechts even, soms raak je elkaar diep, en soms bots je frontaal.

Iedere ontmoeting zegt iets over waar jij staat en waar de ander staat.
Niet wie iemand is, maar waar hij gaat

.

Wanneer paden tijdelijk samenvallen, ontstaat herkenning, je deelt richting, tempo, vragen.
Dat kan steunend zijn, verdiepend, soms zelfs dragend.
Maar geen enkel samenlopen is blijvend.

Problemen ontstaan wanneer een ontmoeting wordt verward met een bestemming.
Wanneer iemand blijft vasthouden aan samenlopen terwijl de weg zich heeft verlegd.

Botsingen ontstaan omdat richtingen verschillen, omdat tempo uiteenloopt of omdat iemand stilstaat waar de ander verder wil. Het botsen kun je zien als informatie, dat paden niet meer samenvallen of misschien nooit samenvielen.

Relaties vragen daarom geen vastheid, maar waarneming. Zien waar je loopt, zien waar de ander loopt, zien of het nog klopt om samen op te gaan. Sommige relaties vragen nabijheid, andere vragen afstand. Beide kunnen juist zijn wanneer ze voortkomen uit eerlijk kijken in plaats van angst om te verliezen.

De diepste relatie is niet die met de ander, maar die met je eigen weg.
Wanneer die helder is, kun je anderen ontmoeten zonder ze vast te zetten of jezelf te verliezen.

Dan wordt samenlopen geen verplichting en uit elkaar gaan geen breuk, maar een natuurlijk gevolg van beweging.

Relaties worden dan ontmoetingen die hun waarde hebben precies zolang ze kloppen op het punt waar de weg zich bevindt. 

De meest menselijke vorm van een relatie is elkaar tegenkomen, elkaar herkennen, een stuk samen gaan en elkaar weer laten gaan wanneer de weg daarom vraagt.