Een zuivere impuls komt vóór het denken. Impulsen zijn geen willekeurige aandriften, het zijn signalen van beweging.
Wanneer een mens naar binnen keert, om innerlijk af te stemmen, wordt voelbaar wat klopt en wat wringt.
Die terugkeer is geen afzondering van het leven, maar een heroriëntatie op de bron.

In die innerlijke afstemming komt een andere kwaliteit van impuls omhoog. Geen drang of reflex, geen emotionele ontlading, maar een stille, krachtige beweging die zich aandient zonder uitleg.
Ze dragen helderheid die je herkent aan hun eenvoud en aan het ontbreken van innerlijk debat.

Wanneer zo’n impuls wordt herkend zet het lichaam zich vanzelf in beweging.
De energie stijgt op, vindt zijn weg door adem, spieren, houding, stem en laat het door.
 

Zuivere impulsen willen geleefd worden, niet uitgelegd en ze zoeken zeker geen bevestiging.
Veel verwarring ontstaat wanneer impulsen worden vergeleken met verlangens.
Verlangen wil iets toevoegen terwijl een impuls iets brengt. Wanneer je leert wachten tot een impuls werkelijk opkomt, verandert je handelen. Het wordt preciezer en effectiever.
Impulsen uit de zuivere bron zijn niet altijd comfortabel. Ze kunnen vragen om een nieuwe stap, die het oude doorbreekt.

Zo wordt een impuls geen uitvoerder van het denken, maar een instrument van afstemming en laat de energie stromen
als rustige kracht door het hele systeem. Ze brengen samenhang tussen het innerlijk weten en de uiterlijke beweging.

Impulsen handelen op het juiste moment, geen mystiek proces, maar als een natuurlijke toestand van een mens die zijn binnenwereld serieus neemt en zijn handelen laat voortkomen uit wat werkelijk klopt.