Esoterie wordt vaak gebruikt alsof zij kennis verschaft over hoe het werkelijk zit.
Wie de taal spreekt, de modellen kent, de symbolen herkent, waant zich vaak dichter bij waarheid dan een ander.

Dat is een misvatting. Esoterie is een hulpmiddel voor wat nog niet rechtstreeks ervaren kan worden, een tussenfase in een proces van bewustwording.

In haar oorspronkelijke functie wijst esoterie naar binnen. Zij gebruikt beelden, symbolen en modellen om aandacht los te maken van het uiterlijke en meetbare. Zij opent een innerlijk veld waarin waarneming kan groeien en zo is zij waardevol. Maar wanneer esoterie wordt gebruikt om zekerheid te creëren, verliest zij haar functie en wordt innerlijk zoeken vervangen door verklaren.
 

Zodra woorden het innerlijk vervangen, zodra spreken de plaats inneemt van ervaren, dan wordt duidelijk waar zij werkelijk voor bedoeld was: niet om boven het leven te staan, maar om het leven van binnenuit toegankelijk te maken.

Wie dat begrijpt, heeft esoterie niet meer nodig en heeft haar daarmee precies op de juiste manier gebruikt.

Esoterie is geen verdieping van waarheid, maar een voorfase van waarneming, bedoeld voor dat moment waarop het innerlijk begint te bewegen maar nog geen directe ervaring draagt.

Wie werkelijk door esoterie heen beweegt, verliest de behoefte om het uit te leggen. De symbolen vallen weg en de modellen worden doorzichtig. Wat overblijft is een directe verhouding tot het leven, zonder status of een groep. 

Daar hoort alleen verantwoordelijkheid bij voor wat je zegt, doet en belichaamt.

Esoterie die kan worden losgelaten heeft haar functie verloren, die kan verdwijnen en heeft haar werk gedaan.